|
|
Wystawa w muzeum: Łuk
– broń czy sacrum?
|
|
30
maja 2009 r. zostanie otwarta w Muzeum Ziemi Sokólskiej
kilkumiesięczna, stała wystawa poświęcona łukowi jako
charakterystycznej broni Tatarów. Wystawa pt. „Łuk
– broń czy sacrum” jest organizowana jako
impreza towarzysząca obchodom 330-lecia osadnictwa Tatarów
na ziemi sokólskiej.
W
muzeum zostanie wystawionych kilkadziesiąt eksponatów (łuki
refleksyjne, strzały, kołczany, pierścienie łucznicze
– zekiery, groty, oprzyrządowanie łucznika), z
okresu XVI – XIX w. Reprezentują one broń miotającą
z wszystkich, głównych regionów geograficznych Azji i
Europy: łuki tureckie, krymsko-tatarskie, perskie,
indo-perskie, indyjskie, mongolskie, chińskie, koreańskie
i japońskie. W naszym kraju tego typu wystawa ostatni raz
była organizowana 40 lat temu w Krakowie.
Wystawa
łuków i towarzyszące jej wydarzenia przybliżą szerokiej
publiczności historię łucznictwa i sposób posługiwania
się tą bronią. Jednocześnie będzie to okazja do
przypomnienia wielowiekowej historii osadnictwa tatarskiego
na ziemiach Podlasia i ich wkładu w historię i kulturę
Polski. Łuk jest bronią miotającą o prastarym
rodowodzie. Używano go w walce i na łowach od zarania
dziejów. Zachowane zabytkowe egzemplarze są przykładem
naszej bogatej kultury materialnej. Łuk był też tradycyjną
bronią Tatarów. Ponad sześćsetletnia obecność Tatarów
na ziemiach polskich wiązała się ze zbrojną posługą,
jaką synowie dalekich stepów świadczyli nowej ojczyźnie.
Tatarzy odpłacali się Polsce potem i krwią na wszystkich
bitewnych polach, poczynając od Grunwaldu, a na II wojnie
światowej kończąc.
Mieszkając
przez stulecia obok prawosławnych i katolików mogli żyć
w zgodzie z zasadami swojej wiary i pielęgnować swoje
tradycje. Wspólnie tworzyli to, co dzisiaj określamy
mianem wielokulturowości i pluralizmu wyznaniowego.
SOK,
26 maja 2009 r.
|
Tradycje Podlasia
dotarły aż do Torunia!
|
|
Pani
Ewa Petelczyc - instruktor plastyk Sokólskiego Ośrodka
Kultury dotarła aż do Torunia ze swoją umiejętnością
tradycyjnego zdobienia pisanek metoda batikową.
Była
tam na zaproszenie Muzeum Entograficznego im. Marii
Zamierowskiej- Prufferowej w Toruniu. Uczestniczyła w
pokazach i kiermaszu wraz z dwiema dziewczynkami uczęszczającymi
na zajęcia Koła plastycznego SOK. Dzieci porównywały i
wypróbowywały metody zdobienia pisanek z różnych regionów
Polski.
Napisał
o tym również „Dziennik”- Magazyn wydany w
Toruń dnia 10.04.2009. |
SOK,
22 maja 2009 r.
Warsztaty tkackie
W
dniach 22 i 24 kwietnia oraz 6 maja w Muzeum Społecznym Ziemi Sokólskiej
gościli uczniowie z Klubu Miłośników Historii z Zespołu Szkół
Ogólnokształcących w Sokółce. Opiekunami grupy byli Monika
Klim oraz Adam Gil-nauczyciele historii. Podczas trzech spotkań
ich uczestnicy mieli niepowtarzalną okazję zasiąść do
prawdziwego krosna i przez chwilę poczuć się jak tkacz lub
tkaczka. Pracownicy muzeum zapoznali uczniów z historią
podlaskiej tkaniny.
|
Zobacz więcej >>>
|
"Pasiaki",
znane i wytwarzane w Polsce już co najmniej od XI wieku, występowały
na znacznym obszarze, obejmującym szeroki pas środkowej części
Polski; od Wielkopolski po Podlasie. Służyły przede wszystkim
do przykrywania łóżek, stołów, czy wozów; czasem bywały
zawieszane na ścianie (kilimy), lub w drzwiach wejściowych. Z możliwościami
technicznymi ręcznych krosien ściśle związane było ich
wzornictwo. Motywy zdobnicze to przede wszystkim pasy, kraty oraz
wzory geometryczne utworzone z różnej wielkości elementów
kostkowych. Podstawowymi surowcami służącymi do ich wyrobu były
włókna naturalne - len, wełna, w mniejszym stopniu konopie oraz
bawełna. |
Gama kolorystyczna opierała się przez wieki na
barwnikach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego aż do
pojawienia się barwników syntetycznych.
Ornament
"pasiaka" składa się z wielobarwnych wątków, o
typowej dla danego regionu kolorystyce i charakterystycznej
sekwencji pasów, o zróżnicowanej szerokości. Początkowo wąskie,
pojedyncze paski, z czasem rozrosły się w wiązki wielobarwnych
prążków o kompozycji symetrycznej lub asymetrycznej, często
rozdzielonych szerszymi pasami jednolitego tła. Czasami w szersze
pasy wprowadzano dodatkowe motywy zdobnicze w postaci
geometrycznych wzorów kostkowych, uzyskanych techniką
przetykania lub tkania . Obok tkanin pasiastych występują także
kraciaste, znane w wersji lnianej, lniano-bawełnianej, lniano-wełnianej
i wełnianej. Kratę na planie kwadratu lub prostokąta tworzą
zarówno paseczki pojedyncze, jak i zespoły paseczków
symetrycznych bądź asymetrycznych. Na Mazowszu i Podlasiu występowały
tkaniny z grubszej wełny, nazywane "dywanami" lub
lokalnie "buronkami" (Kurpie), tkane na ogół splotem
rządkowym. Były to przeważnie kraty dwubarwne, najczęściej
czerwono-zielone.
Charakterystycznym
typem tkanin, zwłaszcza dla północno-wschodniej Polski są
lniano-bawełniane (bawełna występuje w wątku zdobniczym)
narzuty na łóżka (kapy, płachty, lokalnie "radziużki")
o geometrycznym ornamencie kostkowym. Z drobnych elementów
tworzono większe figury geometryczne: romby, przenikające się
koła i elipsy, krzyże, ośmioboki, kwadraty. Są to na ogół
tkaniny dwustronne i dwubarwne, najczęściej z kolorowym wątkiem
na tle z niebielonego lnu. Tkaniny te pełniły funkcje
dekoracyjno-użytkowe (odświętne nakrycia łóżek, stołu,
siedzenia na wozie) oraz obrzędowe (wchodziły w skład wiana
panny młodej, owijano nimi niemowlę wiezione do chrztu).
Przechowywane w kufrze świadczyły o zamożności rodziny.
Trzydniowe
warsztaty przybliżyły uczniom proces wytwarzania tradycyjnych
tkanin podlaskich nie tylko w teorii, ale zwłaszcza w praktyce,
gdyż każdy chętny mógł spróbować swoich sił przy krosnach.
Powstający podczas trwania warsztatów dywan będzie wspólnym
dziełem uczniów i ich opiekunów.
Adam
Gil
Operowe wydarzenie w
Sokółce!
1
maja w Kinie „Sokół” odbył się niecodzienny koncert w
wykonaniu artystów Opery Narodowej Teatru Wielkiego w Warszawie.
Organizatorzy - Burmistrz Sokółki oraz Sokólski Ośrodek Kultury z
pewną nieśmiałością planowali taki koncert w Sokółce. Opera,
bowiem, nie jest sztuką łatwą!
W
tym gatunku muzycznym, w sposób doskonały, nastąpiła synteza sztuk
takich jak słowo, muzyka, plastyka, gest i gra aktorska. Artyści piątkowego
spektaklu wprowadzili widownię w tajemniczy nastrój podniecenia i
zachwytu, zadumy i wspomnień, tęsknoty za czymś nieznanym, wcześniej
niezasmakowanym. To dzięki dobranemu na ten koncert
repertuarowi.
|
Zobacz więcej >>> |
W
części I - Pieśni Stanisława Moniuszki (między innymi: Dziad i Baba
czy Prząśniczka). Wspaniałe, staropolskie, barwne stroje dopełniały
atmosferę tej części wieczoru. Część II to
„Wielkie przeboje światowych scen”. Arie operowe i pieśni
największych i najbardziej znanych dzieł tego gatunku: porywająca
„Habanera” Bizeta, „Wielka sława to żart” z
„Barona cygańskiego”, znane i lubiane „Gdybym był
bogaczem” ze „Skrzypka na dachu”, „Przetańczyć
całą noc” i wiele innych.
Pięciorgu
artystom- śpiewakom towarzyszył, a publiczność wprowadzał w
tajniki, zakamarki i ciekawostki historii prezentowanych oper i ich
kompozytorów, wspaniały konferansjer- Andrzej Krajewski.
|
Nie
zabrakło mu pomysłów na słowo wiążące, żarty i dowcipy.
Atmosfera wspaniała! Publiczność – w komplecie,
oczarowana i olśniona! Wrażenie- niedosyt tak wielkiej sztuki,
która tego dnia była na wyciągnięcie ręki. Dziękowaliśmy
brawami na stojąco, wręczając czerwone róże i wyrażając słowa
uznania dla artystów.
Miejmy
nadzieję, że następne spotkanie z muzyka klasyczną już
niebawem.
I Kresowe Spotkania Polonii
i Polaków
2
maja w centrum miasta, przed kinem, odbywały się imprezy w ramach
kresowych spotkań Polaków i Polonii. Impreza zrealizowana przez Sokólski
Ośrodek Kultury doszła do skutku dzięki wsparciu finansowemu firmy
Pana Jerzego Pławsiuka „Eko- Projekt”.
Zajmuje się ona komunikacja międzyludzką, integracją, organizowaniem
spotkań Polonii i Polaków żyjących na całym świecie.
|
Zobacz więcej >>> |
Nasza
impreza zgromadziła wielu artystów muzykujących (śpiewających i tańczących),
artystów plastyków- rzeźbiarzy, malarzy, rękodzielników. W sumie gościliśmy
blisko 150 osób z Białorusi, z Grodna, Lidy, Wiercieliszek, Grandzicz
i innych miejscowości. Na scenie zaprezentowały
się dziecięce i młodzieżowe zespoły wokalno- taneczne, zespoły pieśni
i tańca, zespoły ludowe.
Publiczność
gromkimi brawami nagradzała pieśni wykonywane w języku polskim,
piosenki ludowe, utwory patriotyczne, religijne.
W
pełnym słońcu sobotniego dnia Sokółczanie bawili się i świętowali
w centrum miasta. Z pewnością I Kresowe Spotkania Polonii i Polaków
znalazły miejsce w naszych sercach i na stałe wpiszą się w kalendarz
imprez kulturalnych naszego miasta.
|
|
|
Udostępnione
na naszych stronach "pliki do pobrania" zapisane są
w formacie PDF. Dokumenty zapisane w formacie PDF możemy
oglądać m.in. za pomocą darmowego programu Adobe Reader.
Można z niego korzystać po pobraniu ze strony: adobe.com
|
|
